Toeristenkiekjes in Amsterdam

Door letatcest op zondag 19 december 2010 13:36 - Reacties (7)
Categorie: observaties, Views: 5.150

Er zijn nog nooit zoveel toeristenkiekjes geschoten door de inwoners van Amsterdam zelf. Daar ben ik van overtuigd. Al twee dagen loop, fiets of fietsloop ik door Amsterdam met een gevoel van kindse tevredenheid. Alles ziet er anders uit. Overal stop ik om te kijken, te ruiken en te luisteren naar de doffe stilte. Met verbazing neem ik de stad in me op. Wat een ontzettend mooie stad is dat mini-metropooltje aan de Amstel eigenlijk.
Spiegelstraat met zicht op Rijksmuseum
Sneeuw en prachtig strijklicht. Alles wat nodig is om de normale wereld anders te laten lijken dan ze zich normaal voordoet. Een moment voor de normaal zo gehaaste bewoner om af te remmen. Zelfs de Stopera ziet er aardig uit. Alleen de toneeltoren ontsiert, maar een kniesoor die daar op zo'n dag op let.
Stopera en Hermitage
De sneeuw kwam vrijdag. De hele dag. Honderden kilometers file in het hele land, soms tot wel zeventig kilometer aan toe. In de stad was daar gelukkig niets van te merken. De stevige stappers onder gebonden en hop, de straat op. En lopen. Door Oud-Zuid (okok, Zuid tegenwoordig). De Koninginneweg is eigenlijk best een statige straat, zo zonder auto’s. En er zitten zelfs allerlei kleine zaakjes! Grappig om dat te constateren, ik fiets er toch vrijwel dagelijks doorheen. Af en toe lopen kan zo zijn voordelen hebben.
Carré en de Amstel
Zo stiefelde ik verder door het gebied tussen de Willemsparkweg en de De Lairessestraat. Het zit daar helemaal vol met van alles en nogwat. Zelfs ik werd ertoe overgehaald om ineens een impulsaankoop te doen: Bonbons. De eerste keer in mijn leven dat ik zelf een dergelijk product heb aangeschaft. En ze blijken nog erg lekker ook, die bruine blokjes van Ge van Avezaath.

Na zoveel stappen in de sneeuw, voelt men dat wel na een tijdje, waarna ik me genesteld heb achter een kop warme chocolademelk (met slagroom) in het Concertgebouw Café. Ook weer zo’n eerste keer. Ik was echt nog nooit in dat etablissement geweest. Het trok me nooit aan, dat uitzicht over die rare hoek bij het Concertgebouwplein en de Van Baerlestraat. En wederom, zo zonder veel auto’s en vrijwel geen trams en bussen een uitzicht! Het staat er eigenlijk vol met mooie panden uit het eind van de negentiende eeuw…
Blauwe Theehuis in Vondelpark
Uiteindelijk bleek het Vondelpark toch wel het slagroomtoefje op de taart. Rennen door de 20 centimeter sneeuw. Heerlijk. Beetje linke soep die bevroren vijvers, dat weer wel. Je zou er zo over verder rennen.
Gazebo in Vondelpark

Zo hard en toch te bewerken: diamant

Door letatcest op donderdag 2 december 2010 16:37 - Reacties (18)
Categorie: wetenschap, Views: 6.429

Ergens in mijn achterhoofd heb ik het me meer dan eens afgevraagd: hoe kan het toch dat diamant te bewerken is, terwijl we hier te maken hebben met het hardste natuurlijke materiaal op Aarde? Toch doen we dat nu al zo'n 600 jaar op vrijwel dezelfde manier: met wat speciale gereedschappen en vooral met fingerspitzengefühl en een goed oor. De edelsteen is alleen maar goed te bewerken in een bepaalde richting en dat luistert nogal nauw. Alleen waarom? Nu is de werking van het mechanisme op atomaire schaal uitgeplozen.
Diamantbewerking
Diamantbewerking kan alleen plaatsvinden door de steen in een bepaalde hoek te snijden of te slijpen en dan ook nog alleen met diamant zelf.1 Om een diamant te slijpen gebruikt men een gietijzeren schijf bezaaid met fijne diamantjes en olie. De buitenrand van de schijf draait met 30 meter per seconde. Voor een geoefende diamantair is het mogelijk te horen en voelen hoe hij de steen moet houden om te kunnen slijpen, want de steen is alleen maar slijpbaar in bepaalde richtingen.

De onderzoekers van het Fraunhofer Instituut in Duitsland hebben een wetenschappelijke verklaring gevonden voor deze al eeuwen empirisch bewezen anisotropie, namelijk: "Als een diamant geslepen wordt, is het slijpoppervlak niet langer diamant." Door de hoge wrijvingssnelheid tussen een ruwe diamant en de diamantstukjes in het slijpwiel onstaat er een totaal andere "glas-achtige koolstoffase" aan het oppervlak van de steen door een mechanochemisch proces. De snelheid waarmee deze materiaalfase verschijnt hangt af van de oriëntatie van de kristallen in een ruwe diamant: een anisotroop materiaal (waarbij de materiaaleigenschappen niet in alle richtingen gelijk zijn).

Het nieuwe materiaal aan het oppervlak van de diamant wordt er op twee manieren afgepeld. Ten eerste door het snel ronddraaiende wiel waardoor er steeds deeltjes afgeschraapt worden. Maar veel interessanter is de tweede reden: de O2 moleculen uit de lucht binden met de C-atomen om samen te komen tot... CO2

De belangrijke uitkomst van het onderzoek - wanneer ontstaat de gewenste situatie en waardoor - kwam voort uit analyses waarbij men keek naar wat er kwantummechanisch plaatsvindt tussen de bindingen van de atomen tijdens het breken van de verbindingen.

De analyses hebben een werkbaar model opgeleverd waarbij de processen te berekenen zijn en er zo toch weer een onduidelijke zaak uit het verleden verhelderd is.

Nu er een wetenschappelijke basis is voor het anisotrope verschijnsel in diamant is het onderzoeksveld van de tribologie (wrijvingskunde: gedrag van contactvlakken) weer een puzzelstukje rijker.

1FYI: Sinds midden jaren '80 van de vorige eeuw zijn er ook andere, hardere materialen vervaardigd en synthetische diamanten worden sinds 1953 gemaakt.

Bron: http://www.sciencedaily.c.../2010/11/101129111742.htm