De fiets en het bakje

Door letatcest op maandag 23 mei 2011 11:08 - Reacties (31)
CategorieŽn: treinschrijven, verbazingwekkend, Views: 6.830

Het lijkt briljant: een bakje voorop de fiets waar je zo van alles in kunt gooien. Ideaal, toch? Dat zou het zijn als er niet meer fietsen gebruik zouden maken van de smalle fietspaden en de krappe fietsenstallingen.
De bak en de blom
Opvallend genoeg worden de bakjes steeds groter en opvallender. De gemiddelde opgehipte Amsterdam Zuid-mevrouw (ze zien er uit als meisjes, maar ze zijn echt in de mevrouwen-leeftijd) heeft tegenwoordig een felgekleurde, liefst roze, fietsbak voorop hangen of ze heeft hem versierd met plastic bloemen. Dito bij meneer. Hij houdt het bij stemmig zwart of een andere saaie kleur. Ondanks dat blijft bij hem gelden: die van mij is groter dan die van jou, waardoor hij soms zelfs rondjes fietst met een bakkersbak voorop. Dat zijn echt wel de grootste. Ben blij dat ik dat niet voorop heb hangen.
Bakkerskrat
Nee, ik heb een lean-mean stadsfiets en die is ook heel hip. Ik ben namelijk ook een meneer en denk nog steeds dat ik 25 ben. Toch getuig ik hopelijk nog van enige rede. Mijn hippe fiets is vol te hangen met accessoires, zo ook een voor-bagagedrager, geheel in stijl van de fiets. Er wordt alleen standaard een bak bij geleverd. Bij aankoop van de drager ging het ongeveer zo:

"En hier is het bakje!"
"Eh, nee, ik hoef geen bakje."
"Hoezo niet?"
"Dat bakje past niet, ik wil er af en toe een iets te zware weekendtas op vervoeren of iets anders wat niet op mijn rug past, maar nee, ik wil geen bakje. Ik ga natuurlijk wel iets slims verzinnen met spanbanden of zo."
"Hmm. Ok, misschien heb je daar een punt."

Het klinkt zo logisch, geen bakje voorop de fiets. Gewoon een smalle bagagedrager (lees: zelfde formaat als de ouderwetse bagagedrager). Daar is ooit in het verleden over nagedacht. Dat bleek een ideale maat. Men zette daar inderdaad wel vaak een mandje op, maar dat werd er dan ook weer afgehaald.

Daarom een oproep aan de bedenkers van nieuwe, hippe, over de top fietsen: kijk eens naar die gouwe ouwe bagagedrager. Misschien niet zo mooi, maar ontwerp dan iets in de stijl van je fiets. Laat in ieder geval niemand meer rondfietsen met die onmogelijke bakkies. Mijn halve fietsenstalling staat er letterlijk helemaal mee vol!


Ps., ik signaleer een nieuwe trend: het bakje van el cheapo hout. Dat is het helemaal tegenwoordig. Gelukkig rotten die waarschijnlijk binnen een jaar weg, dat is dan het enige voordeel.
Veel hout voor de deur

Stations en vertragingen

Door letatcest op maandag 16 mei 2011 14:34 - Reacties (10)
CategorieŽn: treinschrijven, verbazingwekkend, Views: 3.810

Is vertraging per definitie heel vervelend? Soms valt het best mee als je wat speling hebt. Vaak kan ik best mijn ding doen op mijn netbookje waar dan ook in het land. Zo ook een vertraging hedenochtend. Een storing. Deze was al bekend en ik dacht: ach, ik wissel dan in Hilversum even van trein, neem daar de eerstvolgende en dan hoef ik in Amersfoort niet over te stappen, waarna ik rechtstreeks naar Groningen kan. Helaas, ergens kwam er een nieuwe kink in de kabel en dat plannetje werd gedwarsboomd.
Stationshal Hilversum
Eigenlijk wilde ik er niet heel chagrijnig van worden, want dat is alleen maar vermoeiend. Alleen, station Hilversum. Je kunt daar nergens zitten, behalve op de wachtbankjes op de perrons zelf. Er zijn in de stationshal enkele uitbaters aanwezig die prijzige koffie en broodjes serveren, maar dat wil niet zeggen dat er plaatsen om te zitten zijn. Er is nog een of ander burger ‘restaurant' waar skai-lederen krukken staan, maar zitten... Nog steeds niet echt verleidelijk. Op zich had ik naar een etablissement in de buurt kunnen stiefelen, ware het niet dat er niet veel in de buurt van het Hilversumse station is, laat staan dat er iets in Nederland open is voor 9 uur ’s ochtends.
Openingstijden
Dat zette me aan het denken: is Amersfoort een station waar praktische, maar fijne bankjes en tafeltjes staan waar de wachtende reiziger langer dan een kwartier prettig kan vertoeven, misschien zelfs wel met eigen meegebrachte etenswaren? Neen, helaas daar ook niet. Ik kon me eigenlijk geen enkel modern station voor de geest halen waar je prettig kunt zitten. In enkele van de in de afgelopen tien jaar gerenoveerde stations bevinden zich mooie, fijne ruimtes waar voorheen de derde klasse (staand), de tweede of de eerste klasse (zittend) kon wachten op treinen die toentertijd niet zo frequent kwamen als tegenwoordig. Alleen zijn deze ruimtes het domein geworden van te dure boterhambesmeerders, waardoor het verboden is eigen meegebracht voedsel verorberen of de dorst met eigen drinken te lessen.
Boterhammen eten Schoorl
Is de ruimte zo kostbaar geworden dat er vrijwel nergens meer openbare ruimte te vinden is waar men kan vertoeven zonder dat men zich over moet geven aan consumeren van uitgestalde producten? Op vliegvelden, waar lang wachten de regel is, lijkt er wel voldoende ruimte gereserveerd te zijn voor lang wachten en normaal zitten zonder dat met verplicht wordt tot het afnemen van bepaalde producten. Niet dat je daar niet toe verleid wordt, maar dat is een ander verhaal.
Oh nee, ik zie je niet!
Zeker met de huidige verbindingsmogelijkheden zouden vertragingen of andere wachtmomenten probleemloos omgezet moeten kunnen worden in productieve momenten of (ook niet onbelangrijk) gewoon even rust. Gek genoeg lijkt dit onmogelijk gemaakt te worden door allerhande ‘planners’ die de wereld ervan proberen te weerhouden ooit zomaar te kunnen gaan zitten en zonder restricties je thermoskan koffie op een tafel te zetten.
Thermosfles, jawel

Touchscreens voor de gevoelige mens

Door letatcest op vrijdag 13 mei 2011 12:06 - Reacties (1)
CategorieŽn: computers, technologie, wetenschap, Views: 2.699

De grote vraag is: wie komt met de volgende touchscreen-vernieuwing? In eerdere artikelen ga ik in op touchscreens en de historie die teruggaat tot ver in de jaren '70 van de twintigste eeuw. Dat het tot 2006 moest duren voordat deze schermen niet meer alleen voor, nou ja, nerds waren, behoeft geen uitleg.
Tactile Display Credit: ACM
De next big thing in schermbediening zal wat dat betreft nog wel even op zich laten wachten voordat het bij het grote publiek doordringt. Bij de gemiddelde Tweaker komt die informatie gelukkig eerder binnen. Waar wordt nu mee geŽxperimenteerd? Wat gebeurt er nu in de laboratoria? Men is in ieder geval op zoek naar gevoel op je scherm. Een scherm waarbij je tastzin geprikkeld wordt zodat je weet waar je zit en wat je doet. Als je een schijf draait, draai je ook voor je gevoel een schijf rond. Als je ergens een on-screen schakelaar omhaalt, voel je verschil en als je een scroll bar naar beneden trekt, krijg je hier terugkoppeling van. En alle mogelijkheden die nog niet bedacht zijn natuurlijk.

De University of British Columbia presenteerde onlangs een prototype van een systeem waarbij gebruik gemaakt wordt van hoog-frequente trillingen om zo een dunne laag lucht tussen het glas en de vingers te creeŽren. De vinger glijdt makkelijk over de laag lucht en als de vibraties even stoppen, raakt de vinger het glas weer meer aan. Dit laatste voelt dan als 'plakkerig' of 'stroef'. Door de trillingsfrequenties te varieŽren, voelen verschillende stukken van het scherm anders aan.

Er zijn wel meer schermen op de markt die trillen bij het aanraken van een knop, maar deze trillen maar op een manier. Dit apparaat wordt een 'tactile pattern display' (T-PaD) genoemd en is bedoeld om meer te doen dan alleen maar een trilling of een klik aangeven. Het doel is fysieke interactie te simuleren alsof je in de echte wereld bent.

De T-PaD gebruikt piŽzo-elektrische schijven die op de glasplaat vastzitten. Als er een stroompje door de schijven gestuurd wordt, vibreren ze met 26 kilohertz en worden de trillingen door het glas gestuurd. Lasers volgen de beweging van de vinger om te weten waar op het scherm de vinger zich bevindt.

Uiteraard is het prototype nog verre van bruikbaar voor de eindgebruiker: het apparaat is log en gebruikt nog veel energie. Er gebeurt alleen maar iets als de vinger beweegt en op het scherm tikken doet ook niks speciaals. Uiteindelijk is het goed mogelijk dat dergelijke systemen in alledaagse artikelen worden geÔntegreerd, maar het zal nog wel even duren.


Bron: paper Department of Computer Sciences, University of British Columbia
Technologyreview.com