Onthouden 2.x, vergeten was nog nooit zo makkelijk

Door letatcest op donderdag 29 september 2011 13:51 - Reacties (6)
Categorie: observaties, Views: 3.554

Onthouden waar iets ligt, onthouden waar een verhaal over gaat of kunnen herinneren hoe ergens te komen. 'Dingen' waar we als mens redelijk voor getraind zijn en over het algemeen niet heel veel moeite mee zullen hebben. Alleen er is iets wezenlijk veranderd voor een groot deel van de wereldburgers: alles is terug te vinden. Daar worden studies aan gewijd, komen uitspraken over, psychologen schrijven er verhalen over in de daarvoor bedoelde tijdschriften en ga zo maar door. We zouden met de groei van het alledaags gebruik van Internet steeds meer te maken hebben met transactive memory wat zoveel betekent als een systeem waarbij groepen mensen gezamenlijk kennis coderen, opslaan en weer terughalen. Daar kan ik me wel enigszins in vinden, alleen wat als er nou niet toevallig iemand van die groep online is om mee te helpen de informatie terug te halen uit de brij? Waarom wil mijn geheugen eigenlijk alleen nog maar denken: "Ik heb dat ergens gelezen en ik zag ergens ooit een link ergens op een site, misschien was het Twitter of misschien wel Facebook of misschien wel gewoon..." Zo'n collectief geheugen, wat nou als het stopt met functioneren?
Memory game
'Vroeger' waren de meeste fora open en bloot. Alleen 'leden' konden berichten plaatsen, al was vaak alles voor iedereen zichtbaar. Zoeken met een beetje zoekmachine deed veelal zijn werk en verder hoefde je niet zo veel te onthouden. Her en der was je wel lid van een forum of iets dergelijks waarbij alleen leden toegang hadden, maar iedereen F5-de dat zo regelmatig waardoor antwoorden op zoekvragen vaak vrij snel kwamen. Omdat de fora een heel rechtlijnige structuur hadden, las ook het gros van de mensen alles en als iets dan echt te ver in het verleden weggezakt was, kon je terugvallen op het collectieve geheugen en kwam je er wel weer uit. Eventueel door iemand van dat forum in een of ander apart chatprogramma aan te spreken, want er was altijd iemand online. Als er dan echt niemand tijdig een reactie gaf, dan kon je je eigen geheugen pijnigen en bedenken wanneer je het ongeveer gelezen had, om dan pagina naar pagina uit het verleden langs te gaan en veelal stuitte je wel weer op de felbegeerde link. Web 2.0 avant la lettre.
F5 button
Gek genoeg zou je het idee kunnen hebben dat alles vele malen makkelijker geworden zou moeten zijn. Het tegenovergestelde lijkt waar: de waan van de dag moet regeren, de rest wordt vergeten. Het is schier onmogelijk op een praktische manier terug in de tijd te gaan in je Facebookprofiel, je twitteraccount en zelfs de grootste zoekmachine zorgt ervoor dat je alleen maar onthoudt wat ooit daar gevonden werd. Bij Facebook kun je het volgende niet vragen in je berichtenveld: "Zeg, ik zag ooit bij iemand iets wat leek op dat en dat, maar ik weet niet meer wat het was." De kans dat de juiste persoon dat toevallig te lezen krijgt in de berichtenbrij is nihil en aangezien je vergeten bent wie het ooit postte, wordt het er niet makkelijker op. Een zinloze discussie is waarschijnlijk het gevolg - als er nog iemand reageert. Terugzoeken in de hele berichtengeschiedenis heeft ook geen zin, want die is aan constante verandering onderhevig en vooral voor iedereen anders.

Onthouden lijkt zich daardoor meer en meer toe te moeten spitsen op het kunnen herinneren van waar plaatste ik of iemand anders ooit wat, waar en wanneer. Maar zelfs dat is niet bepaald onfeilbaar. Onlangs bedacht ik me dat een vriend op Facebook ooit de titel van een interessant boek postte, alleen was dat al weer een tijdje terug. Gravende in zijn berichtenhistorie leverde gelukkig weer het antwoord op, maar in plaats van de titel of de schrijver te onthouden, moest ik uiteindelijk weken later weer terug zijn profiel in op zoek naar het boek. Helaas post hij nogal veel. Heel erg veel. Op zich zou dat niet zo'n probleem zijn, als je snel terug de tijd in kunt springen, maar na pagina na pagina felicitaties doorspitten was de lol er snel af.

Het terugvinden van de titel van het betreffende boek was niet heel triviaal. Alleen we doen hetzelfde met wťl triviale informatie. Ons brein maakt steeds meer gebruik van de mogelijkheid met minimale inspanning zoveel mogelijk te kunnen 'onthouden'. Dat is heel praktisch, alleen is het daarin blijkbaar weinig selectief in wat belangrijk is - en we dus echt zouden moeten onthouden zůnder daarvoor terug te moeten grijpen naar een elektronisch apparaat. Maar misschien leren we dat nog, ooit.

Het web als 'OS'

Door letatcest op zondag 18 september 2011 21:46 - Reacties (10)
CategorieŽn: computers, technologie, treinschrijven, verbazingwekkend, Views: 3.894

Onlangs heb ik het plezier mogen hebben de Samsung Chrome Netbook te proberen. De verkoper in de winkel was sowieso enigszins verbaasd waarom ik dat ding wilde proberen, want er zat toch alleen maar een browser op en je kon er verder niks mee. Daar was ik het ten dele misschien mee eens, vooral omdat ik graag een diepgaande relatie opbouw met mijn computers en dat heeft dan weer iets te maken met een beetje geeky trekjes. Toch verwacht ik een verregaande interesse in zowel de hardwarematige als de softwarematige kant van computers bij een verkoper in een computerwinkel. Nee, hij gebruikte eigenlijk alleen maar Windows. De rest snapte hij niet. Dat deed ik tien jaar geleden inderdaad ook niet en dat een groot deel van de 'normale' wereld liever even de kat uit de boom kijkt bij het geweld wat er nu plaatsvindt tussen alle conglomeraten in de computerindustrie, dat kan ik me best voorstellen. Maar niet van een verkoper in een computerwinkel waar nota bene een ChromeOS netbook verkocht wordt, wat dus in mijn ogen betekent dat in ieder geval de inkoper interesse heeft in andere smaken dan Windows 7 of 8 met eventueel een appeltje voor de dorst.

Voordat ik stoer de command line interface in de winkel te voorschijn zou toveren, besefte ik me net op tijd dat dŠt nou juist niet de bedoeling is en die jongen dan per definitie zal gaan steigeren. Nee, dat moet subtieler. Wat wilde hij dan zo graag wat hij niet zou kunnen met dat apparaat? Photoshop. Oh, en Word en zo waren er nog wat van die programma's. Hmm. Nee, dat werkt inderdaad niet, maar wat werkt wel? En waar gebruik je het voor? Ik gaf het voorbeeld van een collega (freelance wereld, nooit geld, nooit tijd, altijd stress) met een computer waarbij het booten in XP al een minuut of 10 duurde en het starten van een willekeurig programma niet heel veel korter. Met lede ogen zag ik haar elke ochtend vechten met het ding en ze moest toch maar snel eens een ander apparaat gaan kopen. "Wat doe je ermee?" vroeg ik haar.
"Eh, tekstverwerken en email. Gmail eigenlijk." En dat is het, vroeg ik. Ja. Dat was alles.
"Dus nu wil je voor waarschijnlijk 500 euro een nieuwe computer kopen en daarnaast ga je dan ook een Office-licentie betalen?"
"Maar dat zit toch op de computer?"
"Nee, dat is een trial versie. Betalen moet later."
"Oh, maar ik ken wel iemand met een CD-tje..." Oh, je bent dus: een eigen bedrijf, verdient geld met je computer en gaat direct ali-illegali aan de slag? Oh ja.

Terug naar de jongen in de winkel. En Photoshop, koop je dat dan ook? Hij aarzelde even, nee natuurlijk niet. Anders kon ie wel een kopietje scoren via een studentenvriendje met een surfnet-account als het dan toch zo nodig legaal moet zijn. Oh ja. Maar Photoshop, je zit daar uren per dag achter, echt, je kunt zorgen dat je het hoofd van de ene persoon naadloos op de ander kunt zetten? Nee? Oh, om een fotootje af en toe een beetje wat kleur bij te stellen of er een tekstje in te zetten. Oh ja. Ja. Heb je wel eens gehoord van Internet, vroeg ik. Zeg maar, het Internet waar visionairs het in 1997 al over hadden? Dat internet waarbij bijna alles in de browser zou kunnen gebeuren. Server-side afhandeling van alles en een lichte client-side? Zeg maar in het pas sinds de iPhone ingeburgerde jargon 'web-apps'. Een van de eerste nog steeds bij iedereen bekende Aplication Service Providers was Hotmail (voordat Microsoft het kocht wel te verstaan). Volledig web-based emailen. Zo langzamerhand is ongeveer elk bij mij bekend programma wel in een light webversie uitgekomen. Overigens ook van Photoshop en het heet Photoshop Express...

Mijn freelance-collegaatje had eigenlijk als belangrijkste reden om Word te gebruiken dat ze dingen in wordformaat wil kunnen aanleveren bij klanten. Iet wat ook kan, met andere programma's. "Wat doe je verder met Word? Ingewikkelde koppelingen met excel-documenten, bijzondere opmaakprofielen, bibliografische koppelingen, automatische indexering, of...?"
"Ooooh nee, het moet gewoon in word-formaat kunnen zodat iemand er opmerkingen bij kan zetten en verder print ik naar PDF. Maar ja, mijn computer, hij wil niet meer met wifi's verbinden, weet niet hoe dat kan en hij is heel traag!" Okok, hand over het hart, laat eens zien? Active desktop gecrasht. "Oh ja, dat heeft ie altijd."
"En ook dat er een script niet werkt op de pagina?"
"Ja, dat klik ik altijd weg, het is er sinds mijn huisgenoot hem op de tv heeft aangesloten gehad een keer." Hup, even checken hoe het staat met de defragmentatie. Vrijwel nihil. Dat valt dan weer mee. En nog 55 GB vrij van de 60. Netjes hoor... Ik kon het niet laten: "Zeg, ik heb een voorstel. Als je ergens even een half uurtje niets te doen hebt, laat mij dan even, dan internet je maar raak op mijn netbookje."
"Wat ga je doen dan?"
"Niks, rustig maar! Windows blijft er gewoon op staan. Maar, gewoon even een kleine toevoeging. Snel en alles." Zo gezegd zo gedaan, USB stickje erin en booten maar. 25 minuten later een werkend JoliOS (in idee vergelijkbaar met ChromeOS, gebruikt een HTML5 interface, alleen heb je nog wel een x aantal native apps die je kunt installeren ipv alleen maar online apps).

Natuurlijk zijn er dingen die nog niet in een soort van thin-client variant werken, maar tja, ik ga ook geen video editten op mijn netbook met minischerm. Dan wil ik full HD triple resolution whatever displays voor mijn neus hebben staan. Nou ja, precies dus dat. Als ik dan een 'video' wil 'editen' doe ik dat met een online editor, zoals die bij Youtube zit. Hoef ik ook niks te kunnen. De jongen in de winkel keek wat verbaasd naar alle apps die in de chrome appstore zitten. De apps werken (nog?) niet in andere HTML5 browsers, maar dat zal een kwestie van tijd zijn denk ik. Google kan zich niet die arrogantie van een browserafhankelijke markt laten bestaan, zeker niet zolang de halve wereld niet zelf kan bepalen wat ie installeert op zijn werkplek. Maar voordat het zover is, is ChromeOS een leuke speeltuin toch? Ok, ik moest wel aan hem toegeven dat ik er erg van zou balen als ik bepaalde dingen niet zou kunnen installeren. De music player vind ik bijvoorbeel niet echt heel praktisch. Dan gebruik ik in sommige gevallen liever het archaÔsche VideoLAN of de offline functie in Spotify (tja, Google wil natuurlijk liever dat je hun muziekcollectie aanspreekt) en dan zul je stiekem de commandline in moeten duiken, maar dat is eigenlijk niet nodig. Helaas kon ik niet veel langer spelen met het netbookje. Zo heb ik niet zelf kunnen testen hoe Google Docs offline werkt op de voor Google Apps geoptimaliseerde ChromeOS-books, maar mijn persoonlijke ervaring is tot nu toe niet zo positief en typ ik dit toch in Gedit (een 'gewone' tekstverwerker opstarten, duurt lang) in de overvolle trein heel joli op JoliOS.


Interessant (mogelijk wel een TL;DR): http://www.paulgraham.com/road.html

edit: sorry voor de paar mensen die het stuk al lazen met de inspirerende titel 'Zonder Titel'. Die overigens misschien beter de lading had gedekt, maar dat geheel terzijde.
edit 2: even wat meer leestekens toegevoegd...

hi.nl je nieuwe Best Friend Forever in de dataminnende wereld?

Door letatcest op donderdag 8 september 2011 09:41 - Reacties (5)
CategorieŽn: observaties, treinschrijven, Views: 5.447

Gistermiddag wilde ik toevallig inloggen op hi.nl. Even zien hoe mijn tegoeden ervoor stonden. Men heeft een stevige make over gedaan op de site en dat leverde hier en daar nog wat schoonheidsfoutjes op. Al surfend over de site kwam ik bij mijn telefoonboek. Een deel van de site waar je de contacten uit je telefoon naartoe kunt uploaden om ze zodoende niet meer kwijt te raken als je telefoon om wat voor reden dan ook echt niet meer aan wil, je telefoon er gewoon niet meer is of als je het apparaat met enige regelmaat voorziet van een update. Ideaal, minuten later zijn je contacten weer bijgewerkt. Ik heb inderdaad geen Android telefoon of iets anders slims met automatische cloud-synchronisatie, alhoewel.. die Galaxy Tab welke naast me ligt...

In tegenstelling tot de meesten, neem ik tegenwoordig even de tijd om de voorwaarden door te nemen. Vaak denk ik: ja, #$#, maar het is niet anders, ik geef wel akkoord. Datzelfde heb ik bij Google Inc. ook ooit gedaan en Facebook doet er niet voor onder. De voorwaarden van de twee laatst genoemden heb ik al lang niet meer doorgespit, maar de hi-site mocht toch op speciale belangstelling rekenen. Mijn interesse werd extra aangewakkerd door het derde punt van boven waar dikgedrukt ergens midden in een zin sociale netwerken staat. Interessant, wil hi.nl ook een graantje meepikken van de link Android/Gmail en Facebook om inzicht in je gebruik te krijgen? Is dat iets waar zij geen 'recht' op zouden hebben? Gelukkig heb ik het 'recht' om de voorwaarden niet te accepteren en gelukkig werkt het door mij zo belangrijk gevonden deel dan nog, althans, zo lijkt het. Of de muur die de voorwaarden opwerpen tussen het interactieve deel en het 'normale' telefoonnummersbestand heel goed werkt, weet ik niet, het voelt een beetje als een slap gipswandje.

Waarom zou ik dergelijke voorwaarden niet willen accepteren? Omdat ik het oninteressant vind om te weten of ik de grootste sms-er in de provincie ben? Omdat het internetadres http://vriendendienst.www.hi.nl is? (alleen zichtbaar na inloggen) Omdat ik niet wil weten hoevaak ik sms met Alex, Wouter of Anna? Nee, dat alles is het niet. Dat soort stats zijn we wel gewend aan geraakt de afgelopen jaren. Het komt door de volgende bepaling uit de verder ook interessante EULA:
13. Door gebruik van de Hi Vriendendienst geef je ons toestemming om jouw verkeers- gegevens te gebruiken om jouw communicatiegedrag te kunnen bepalen en te kunnen belonen met badges.
Hier geef je toestemming om iets te delen waarvan ik denk dat zolang de gemiddelde telefoonmaatschappij nog onderscheid maakt in data (bellen, sms, etc.), deze maatschappijen nu niet ineens je telefoonnummer, je belgedrag en sms-gedrag mogen gaan koppelen aan je sociale activiteiten op internet. Er staat nergens expliciet wat voor verkeersgegevens men bedoelt. Ondanks dat je met een Android-telefoon met de verplichte Google-koppeling natuurlijk een belachelijke hoeveelheid informatie aan Google geeft waaraan ůok telefoonnummers gekoppeld zijn, heeft Google (nog niet) de mogelijkheid de inhoud te volgen van je belverkeer (vermoed ik) en voor zover ik weet staan niet via Google verstuurde sms-jes nog los van de Google-berichtenservice.

Terwijl Deep Packet Inspection gewoon doorgaat, beldataverkeer een andere status heeft dan internetdataverkeer, de maatschappijen ons een figuurlijke heroÔnespuit gratis gegeven hebben met het gebruik van unlimited internet (met een FUP weliswaar), schuift heel langzaam maar zeker het acceptabele steeds een klein beetje op naar dingen die nu nog onacceptabel zijn.

Alternatieven:
- one.ubuntu.com helaas, werkt niet meer, misschien in de toekomst weer
- Iets anders, namelijk:....
- maandelijks via wat voor ingewikkelde oplossing een comma seperated values lijst genereren en die ergens opslaan