Facebook: stats on positive and negative posts en

By letatcest on Monday 30 June 2014 13:50 - Comments (7)
Categories: computers, technologie, wetenschap, Views: 4.375

Last Friday I noticed a post on Scoop.it by the Dutch TV programme 'Tegenlicht'. The headline read "Facebook tinkered with users’ feeds for a massive psychology experiment". Maybe nice to use for a science section of a large Dutch news website. Research is research.

Quickly I skimmed the article on Avclub.com where scoop.it pointed to. Maybe interesting. Maybe not.

Click. The article itself on PNAS. I am not a statistician, but I learned when P < 0.05 than it is statistically significant.*

Scrolling through the article, I see some significant values, but the conclusion reads:

"Although these data provide, to our knowledge, some of the first experimental evidence to support the controversial claims that emotions can spread throughout a network, the effect sizes from the manipulations are small (as small as d = 0.001). These effects nonetheless matter given that the manipulation of the independent variable (presence of emotion in the News Feed) was minimal whereas the dependent variable (people’s emotional expressions) is difficult to influence given the range of daily experiences that influence mood (10). More importantly, given the massive scale of social networks such as Facebook, even small effects can have large aggregated consequences (14, 15): For example, the well-documented connection between emotions and physical well-being suggests the importance of these findings for public health. Online messages influence our experience of emotions, which may affect a variety of offline behaviors. And after all, an effect size of d = 0.001 at Facebook’s scale is not negligible: In early 2013, this would have corresponded to hundreds of thousands of emotion expressions in status updates per day."

And, even more important in my case, the publication date:

Published online before print June 2, 2014, doi:10.1073/pnas.1320040111
PNAS June 17, 2014 vol. 111 no. 248788-8790

This means it's been roaming on the Internet since the second of June. Ah well, let's just skip it, I probably just missed it.

Not. Everybody missed it. And in my humble opinion, it shouldn't have caused the amount of attention it received since this weekend. It's interesting, seeing how things work behind the scenes of one of the largest empires Earth has ever seen, but this is just a glimpse and a tiny one.

Why is the world so surprised? It makes no sense at all. It would be surprising if companies which use data and can manipulate it, would not use it, for better or worse.

In this case its results were published. Openly.

The question which should be addressed is the following: why is it not mandatory that companies which aren't 'companies' in the old sense of the word (because they serve the world in a way public institutions would) have to list their experiments openly? All experiments. Just like universities and other knowledge institutions (should) do.

Open Access.
http://tweakers.net/ext/f/8rf6gdGJElqSQzFjIO2Wdx8F/medium.png

*or at least should be, considering all variables are ok, etc. etc.

Mini Maker Faire (2)

Door letatcest op zaterdag 20 oktober 2012 19:04 - Reacties (6)
CategorieŽn: computers, klimaat, observaties, technologie, treinschrijven, wetenschap, Views: 2.595

Nu is het de Maker Faire in Groningen die het landelijke nieuws haalt. Ruim een eeuw eerder kon je verschillende interessante lokale projecten vinden in de provincie met diezelfde naam die het grootste gedeelte van het land nog moest ontberen, namelijk projecten die later bekend zouden worden onder nutsvoorzieningen. Zoals Uithuizen met een gasbedrijf in 1905, Middelstum met z'n eigen elektriciteitscentrale in 1910 en iets eerder Groningen stad met een eigen waterleidingbedrijf in 1881. Ja, die provincie was er als de kippen bij.
Mini Maker Faire Groningen 2012
Herhaalt die geschiedenis zich nu? Is het kleinschalige enthousiasme en vooral ook doorzettingsvermogen, een voorbode voor wat komen gaat? Dat zou toch prettig zijn. Een wereld waar we lokaal mens zijn met toch een wereldwijde markt, alleen dan een markt van ideeŽn en niet zozeer een markt van fysieke objecten, want die maak je thuis. Of anders ergens in de buurt. En als het niet in de buurt kan, dan moet het wel heel raar lopen wil dat ťcht niet kunnen. En als het kan, maar het is er nog niet, dan regel je het toch zelf? Of met iemand. En die kan dan weer aan de andere kant van de wereld wonen.

Zover is het nog niet. Nog lang niet? Dat is twijfelachtig. Maar terug naar Groningen en de eerste officiŽle Mini Maker Faire op het Europese vaste land.

Impressie
Veel blanke mannen en in iets minder grote hoeveelheden de dito vrouw. Praktische schoenen - werkschoenen. Broek-met-van-die-zakken-aan-de-zijkant. Daarnaast allerlei pluimage, veel kinderen die zich vergapen aan grappen die uit te halen zijn met... alles eigenlijk.

Materiaal van de toekomst: hout, voor de bulk. Verder elektronica om de boel slimmer te maken en kunststoffen van 'bioplastic'. Handig, want afbreekbaar. Verder ook vast wat niet-afbreekbare kunststoffen, maar een kniesoor die daar nu al over gaat zeuren.

Verwerkingsmethoden: van al eeuwen bekend tot vrij nieuw. Hamer, spijker, schoef en boor. Ze zijn er allemaal nog. Daarnaast nu dus de 3D-printer in allerlei vormen en met vele verschillende printmogelijkheden. En is de 3D-printer er voor het kleine, fijne werk, voor radertjes en ander klein spul, de dingen zelf zitten vaak in een omkisting van hout. En dat hout, dat ziet er heel erg strak uit. Zo strak doet mijn figuurzaag van de timmerclub dat niet!

Laser-snijden
Het antwoord op de vraag hoe te zagen dezer dagen is vrij simpel en komt uit de metaalindustrie: de laser cutter. Met laser cutting is vrijwel elke twee-dimensionale vorm uit een plaat hout te krijgen. En nu de nieuwigheid er nog niet vanaf is, is ook de donkere verkleuring van het verbrande hout langs de randen nog een optisch mooi gegeven, al zal die verkleuring snel de weg van de afgeronde 'web 1.0' randjes van oud photoshop-werk volgen.

Allemaal inspirerende zaken, waarbij ik toch niet echt een bevredigend antwoord heb gekregen op de vraag waarom men zo graag met de open-source gedachte te koop loopt en die gedachte ook aan iedereen uitlegt, terwijl er bijna geen andere OS-en dan Windows of OSX te bewonderen waren. Ok, in een klein hoekje in het Pomphuis was ruimte voor verschillende Linux-desktops waarachter verscheidene pubers kunsten vertoonden met zo snel mogelijk dingen op de command line typen. En kom nou niet met het argument dat de command line nog zo hard nodig is bij populaire distro's. Wel Blender, Inkscape en Gimp gebruiken, maar dat toch op een Win-compu.

Voor mij waren de 'Talks' het interessantst, al heb ik ze niet allemaal gevolgd. Binnen de opzet van het festival hadden die misschien een betere plek mogen krijgen, vooral ook omdat de ruimte vlak naast de grote, lawaaiige werkplaats lag. Aan de andere kant was het wel heel toegankelijk op deze manier: het was niet zo'n zaaltje waar je eigenlijk niet naar binnen durfde.

Ergens in de wandelgangen pikte ik nog op dat mensen het jammer vonden dat het niet meer in 'het westen' plaatsvond. Tja, als ik me dan een voorstelling maak van hoe het nou zou zijn als dit op het Westergasterrein zou plaatsvinden. Direct gekaapt door de bakfietsmaffia, de 'biologische, ik ben zo gezellig'-koks, de 'experience' zou leidend zijn, niet het echte verhaal. De 'talks' zouden ook op een hoog plan getild worden; TED moet het zijn! De mensen zouden ook rondlopen op UGGS (of wat er nu hip is).

Ik denk dat het pas doordringt in Amsterdam als het hŪp is. Dus wie loopt er nou eigenlijk achter?

De schaal van het universum

Door letatcest op maandag 19 maart 2012 14:04 - Reacties (12)
CategorieŽn: observaties, verbazingwekkend, wetenschap, Views: 4.934

Het ons omringende heelal is groot en dat kan nooit anders zijn dan een understatement. De andere kant op is alles weer heel klein. Wij dus ook. Maar dat mag de pret niet drukken om je af en toe even te verbazen over alles klein en groot.

Lang geleden, in 1977 om precies te zijn, bracht het echtpaar Eames een video uit met de titel 'Powers of Ten'. Nu hebben Cary en Michael Huang daar een moderne opvolger van gemaakt in Flash.

Helaas kan ik geen andere objecten dan video of audio hier embedden, vandaar hier de link naar de - ook altijd mooie - Nasa Astronomy Picture of the Day site:



Zie bijvoorbeeld ook het 'formaat' van het spel Minecraft (groot) en andere fun facts

Het origineel mag natuurlijk niet ontbreken en gelukkig hebben de erven Eames in augustus 2010 besloten dat het blijven opsporen en blokkeren van het prachtige filmpje uit 1977 een ondoenlijke zaak is en postten ze het onder hun eigen naam op Youtube:



* Ik heb de NASA-link gebruikt omdat ik er vanuit ga dat de NASA een langer leven beschoren is dan een persoonlijke website

Edit: lees de teksten bij de plaatjes in de animatie: hilarisch soms maar vooral heel goed voorzien van achtergrondinfo met extreem weinig woorden:
Flevopolder?

Edit 2: ik zag ooit een animatie die Robert Dijkgraaf gebruikte in een lezing die ik nooit terug heb kunnen vinden waarbij een 'camera' met enorme snelheid langs honderden galaxy's vliegt.. als iemand toevallig... graag!

Lezen en begrijpen

Door letatcest op donderdag 15 december 2011 15:58 - Reacties (14)
CategorieŽn: observaties, wetenschap, Views: 3.346

Het onderwerp van deze blogpost is niet wereldschokkend. Toch is een kleine waarschuwing vooraf op z'n plaats, namelijk: als je verder leest, dan bestaat de mogelijkheid dat je manier van lezen voor onbepaalde tijd anders zou kunnen worden.

Gotische tekst

Lezen leren we op jonge leeftijd. Daarna verandert er voor de meeste mensen niet heel veel meer. Sommigen leren snellezen, maar over het algemeen blijft het bij wat 't is.

Soms, als de taal je niet ligt, is het lastiger lezen omdat een groot deel van de woorden niet in je standaard vocabulaire zit. Hierdoor kan je leessnelheid een stuk lager worden. Aan de andere kant, als de woordjes lekker snel van rechts naar links door de hersentjes schieten, hoef je alleen maar de vorm van het woord min of meer te herkennen om het al te kunnen begrijpen, zonder het in je hoofd voor te lezen.

Bij dat laatste gaat het dus nu mis.

Ik las een onderzoek en dat ging over lezen, woordherkenning en...

... over het daadwerkelijk hardop lezen in je hoofd tijdens het lezen.

Kut.

Sindsdien kan ik niet meer snel lezen. Elk woord spel ik uit, elke zin wordt weer woord voor woord verteld door de verteller in mijn hoofd. Bij een roman is dat misschien nog wel te doen, maakt het misschien zelfs wel weer spannender, maar bij gortdroge wetenschappelijke literatuur...

De aanstichter van deze problematiek is een persbericht van 14 november jongstleden. Het kreeg deze titel mee: "Brain's Visual 'Dictionary' Allows Speedy Reading"

De eerste zin luidt als volgt: "The brain holds a "visual dictionary" of words we have read, allowing quick recognition without sounding out words each time we see them, a new study finds."

Dit was voldoende om sindsdien ernstige vertaging op te lopen bij het lezen van teksten.

Touchscreens voor de gevoelige mens

Door letatcest op vrijdag 13 mei 2011 12:06 - Reacties (1)
CategorieŽn: computers, technologie, wetenschap, Views: 2.643

De grote vraag is: wie komt met de volgende touchscreen-vernieuwing? In eerdere artikelen ga ik in op touchscreens en de historie die teruggaat tot ver in de jaren '70 van de twintigste eeuw. Dat het tot 2006 moest duren voordat deze schermen niet meer alleen voor, nou ja, nerds waren, behoeft geen uitleg.
Tactile Display Credit: ACM
De next big thing in schermbediening zal wat dat betreft nog wel even op zich laten wachten voordat het bij het grote publiek doordringt. Bij de gemiddelde Tweaker komt die informatie gelukkig eerder binnen. Waar wordt nu mee geŽxperimenteerd? Wat gebeurt er nu in de laboratoria? Men is in ieder geval op zoek naar gevoel op je scherm. Een scherm waarbij je tastzin geprikkeld wordt zodat je weet waar je zit en wat je doet. Als je een schijf draait, draai je ook voor je gevoel een schijf rond. Als je ergens een on-screen schakelaar omhaalt, voel je verschil en als je een scroll bar naar beneden trekt, krijg je hier terugkoppeling van. En alle mogelijkheden die nog niet bedacht zijn natuurlijk.

De University of British Columbia presenteerde onlangs een prototype van een systeem waarbij gebruik gemaakt wordt van hoog-frequente trillingen om zo een dunne laag lucht tussen het glas en de vingers te creeŽren. De vinger glijdt makkelijk over de laag lucht en als de vibraties even stoppen, raakt de vinger het glas weer meer aan. Dit laatste voelt dan als 'plakkerig' of 'stroef'. Door de trillingsfrequenties te varieŽren, voelen verschillende stukken van het scherm anders aan.

Er zijn wel meer schermen op de markt die trillen bij het aanraken van een knop, maar deze trillen maar op een manier. Dit apparaat wordt een 'tactile pattern display' (T-PaD) genoemd en is bedoeld om meer te doen dan alleen maar een trilling of een klik aangeven. Het doel is fysieke interactie te simuleren alsof je in de echte wereld bent.

De T-PaD gebruikt piŽzo-elektrische schijven die op de glasplaat vastzitten. Als er een stroompje door de schijven gestuurd wordt, vibreren ze met 26 kilohertz en worden de trillingen door het glas gestuurd. Lasers volgen de beweging van de vinger om te weten waar op het scherm de vinger zich bevindt.

Uiteraard is het prototype nog verre van bruikbaar voor de eindgebruiker: het apparaat is log en gebruikt nog veel energie. Er gebeurt alleen maar iets als de vinger beweegt en op het scherm tikken doet ook niks speciaals. Uiteindelijk is het goed mogelijk dat dergelijke systemen in alledaagse artikelen worden geÔntegreerd, maar het zal nog wel even duren.


Bron: paper Department of Computer Sciences, University of British Columbia
Technologyreview.com